Undanfarið hefur það slegið mig hversu undarlega ruddalegir sumir Íslendingar virka. Einfaldir hlutir, eins og að heilsa og sýna almenn viðbrögð eru engin. Maður veltir fyrir sér hvort það fólk sé snautt lífsgleði eða hrætt við að vera berskjaldað. Líka hefur mér dottið í hug að þetta sé ofvernduninni að kenna. Er fólk orðið svona fjarlægt hvort öðru að það getur ekki átt samskipti við ókunnuga?..eða hrætt um að einhver haldi að það sé lónlí eða desperat?..eða bara plain ruddalegt?
Ég tel svona einstaklinga oft annað hvort vera óhamingjusamir og finnst það bara fara á mis við lífið og oft líka finnst mér eins og sumir svona séu komnir í eitthvert öryggis-box þar sem það heldur að það sé svo kúl og yfir það hafið að eiga samskipti við fólk fyrir utan þetta box. Feimni er líka málið en hefur svolítið að gera með þetta fyrir ofan, að vera hrætt því ef manneskjan væri feimin myndi það ekki lýsa sér í "ruddalegu" og "köldu" andliti. Hefur fólk ekki nógu mikið sjálfstraust eða persónuleika til að höndla hversdagsleg samskipti við ókunnuga? Ég á ekki við þá hlið þegar fólk fýlar ekki hvort annað. Þetta er annað og hefur ekkert með það að gera, bara ókunnugir sem gríma hvora aðra í burtu. Dæmi sem ég gaf Bjarka, svona svo þið skiljið enn betur hvað ég á við, er t.d. það sama og þegar fullorðnir dissa börn sem eru mjög óþekk til að gefa þeim enga athyggli þegar þau eru að haga sér illa...barnið er bara ekki þarna?!! Hvað segið þið um þetta? Er ég kannski að gera úlfalda úr mýflugu?
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli