Fór í gær á opnunina í Norræna húsinu, ásamt Möggu, Karen og Þórunni. Sýningin átti að hafa undirniðri, tilvitnun í kynjahlutverk og eða kynjamismunun með þá tilvísun að lítillækka karlmanninn. Ég náði annars ekki að lesa manifestóið vegna stafabrenglunar en sú hugmynd af sýningarþema finnst mér ekki spennandi og bara hálfgert djók og svo var engan veginn hægt að sjá þetta skila sér í sýningunni. Ég dreg það tilbaka að það hafi engan veginn borið á þessu þar sem svona 3 verk stóðu uppúr og höfðu nokkuð góða tengingu í kynjamismuninn. Maður skildi þau svolítið sem hæðni og fannst þau bara skemmtileg ábending og flott útfærsla sem virkaði en saman með hinum verkunum fannst manni þetta ekki hafa gengið upp sem heild. Það bar of mikið á tilfinningakuldanum og hæðninni. Vinnubrögðin finnst mér oft vera svo ómerkileg og oft mikið prump útí vindinn þegar kemur að hugmyndafræðilegu hliðinni. Maður hugsar með sér..æjææ, þessi fékk bara enga hugmynd og ákvað bara að rumpa einhverju af kvöldið fyrir opnunina. Með þessu á ég ekki við að ég vilji glæsifögur verk og vönduð vinnubrögð heldur frekar að maður sjái að listamanninum sé alvara, sama hvort verkið fjalli um eitthvað jákvætt, neikvætt eða annað þar á milli. Það stakk okkur öll að sýningin var tvískipt, teikningar og málverk voru uppi og önnur verk niðri. Sýningin var öll niðri og þar var t.d. tekið á móti fólkinu og þar virtist öll sýningin vera en þegar maður kom upp var eins og maur væri kominn þangað á venjulegum degi og þess vegna hefðu verkin á veggjunum getað verið í eigu staðarins.
Við Magga og Karen kíktum á Svartakaffi eftir opnunina og fengum okku gott kaffi. Ég hafði auðvitað gaman af sýningunni.
Það er alltaf gaman að sjá hvað aðrir eru að gera.
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli