Liggjandi Sofandi

Tónlist er yfirleitt fallvaldurinn hvað varðar tilfinninganæmni og hrun af einhverju tæi. Ég veit sumir eru hraustir og tiltölulega heilir á geði en tónlist nær til allra, þannig er það bara. Ég lít á tónlist sem æðsta mátt veraldar hvað varðar mannlega tjáningu og tungumál. Þetta er eins og code fyrir okkur dularfullu manneskjurnar sem neita að tala saman og vera berskjölduð. Þó svo ég sé aðdáandi tilfinninga þá hef ég aldeilis lent í þeirri stöðu að sjá að sú tjáning er ekki alltaf rétti kosturinn þegar kemur að samskiptum. Stundum er best að segja ekki neitt heldur sýna bara að þú sért til taks og áfram góð vinkona/vinur og þá veit hinn aðilinn allt sem hann þarf að vita í stað þess að minnast á viðkvæma hluti og gera út þeim hvirfilbyl sem tekur sína eigin stjórn. Sem betur fer er skynsemin til staðar svo tilfinningarnar verði ekki yfirdrifnar. Það sem mér finnst sorglegt er þegar skynsemin er í algjörri yfirhönd...verra finnst mér þegar það mixast við eiginhagsmunastefnuna.

Reiði

Ég er alltaf svo reið þessa dagana. Finnst fólk vera fífl. Ég er hrikaleg, alltof margt fer í taugarnar á mér. Það eina sem ég mýkist alveg við, það er að sjá Mótmælanda Íslands standa á götuhorninu við Langholtsveginn í nýstingskulda, kominn með parkison. Ég hugsa alltaf um það, hvað fái hann til að gera þetta dag eftir dag eftir dag. Fær hann sér að borða, tekur hann pásur, er honum kalt? Í dag sá ég hann labba útá götu, beint útí traffíkina, til að taka upp rusl sem var á götunni. Það hafði mikil áhrif á mig og ég verð að segja, þetta var það fallegasta sem ég hef séð lengi. Ég veit ég á ekki að eyða orkunni í umhverfið og láta það hafa áhrif á mig hvað annað fólk er að gera og hvernig það lifir sínu lífi. Ég veit að það er alveg jafn human og ég og finnst kannski það sama um margt og mér. Það er svo margt í þjóðfélaginu sem er óþarfi en samt hefur það náð að einkavæða almenninginn eins og hann leggur sig. Mig hungrar í hið hreina og beina, þar sem gömlu góðu gildin hafa eitthvað að segja og fólk taki sig til og hugsi stundum um náungann meira en sjálfan sig. Ég les grein í blaði um ferðaskrifstofu sem ráðleggur manni, kominn á ellilífeyrislaun, að tví-tryggja sig fyrir ferðina, forfallatrygging inní því. Hann lendir síðan í heilsufarslaka, fer til læknis og hann er þá hjartveikur og læknirinn ráðleggur honum að ferðast alls ekki. Hann fer þá með vottorð á ferðaskrifstofuna, þeir senda hann til Vísa þar sem hann borgaði ferðina með vísa, þeir neita að endurgreiða honum, segja að ferðaskrifstofan hafi átt að vita betur með að láta hann tvítryggja sig og segja að hann hefði vitað um heilsufarsástandið sitt fyrirfram?!!! Sá gamli fer með þetta í lögfræðing og fær útúr því 166 þús frá ferðaskrifstofunni af þeim 220 þús sem hann greiddi fyrir ferðina. Hann missti heilan mánuð í ellilifeyrislaun útaf þessu + að þurfa að standa í þessu. Ferðaskrifstofan hrósar síðan sjálfum sér fyrir að hafa greitt honum þessa upphæð tilbaka. Sögðust hafa gert þetta vegna þess að sá gamli hafi einfaldlega bara verið svo góður viðskiptavinur?!!!
Hvað er að þjóðfélaginu? Við erum að tala um smápeninga sem hann hafði þegar greitt, hvernig hefur fólk það í sér að fara svona með annað fólk, tala nú ekki um þegar það er minnimáttar og á sér lítið til varnar. Bjarki er andstæðan við mig, í öllu. Hann kippir sér ekki upp við neitt og lætur ekki svona hluti hafa áhrifa á sig. Ég væri til í að hafa smá af bæði þar sem ég vil ekki æsa mig yfir þessu og svo gerist ekki neitt því svona er bara lífið...eins og Bjarki segir svo oft:) Hvar endar þetta samt ef lífið er bara svona og á kannski eftir að versna með komandi kynslóð?

Dýýýýrlegt páskafríí

Varð bara að deila þessu með netperrunum. Þetta frí er búið að fara um mig alla sem strokustraumsvellíðan og unaðsaflétting og sæla. Ég er fullkomlega í jafnvægi, róleg róleg, alla vega miðað við fyrir frí. Tendamamma átti 54 ára afmæli á páskadag, mikil veisla þá, lambalæri og páskaegg í eftirrétt skolað niður með trufluðu kaffi. Við fjölskyldan fórum á Sólon og fengum okkur að borða, fórum á rúntinn og á leikvelli. Mikil fjölskyldusamvera og vinnustofuástundun, er mjög ánægð með þau mál.
Ég er einnig að vinna núna í vinnustofulógóinu sem ég set síðan utaná húsið, vinnustofuna okkar. Líklega spreyjað á en á alveg eftir að sjá til með það.

Hæ hó allir 2 sem skoða bloggið mitt..Gaman að skrifa smá svona í tilefni næstum því kominna páska. Allir í vinnunni minni fengu risa páskaegg, nr. 6 held ég, Nóa Síríus og kort þar sem við fengum öll viðurnefni. Ég fékk Sandra stuð-strumpur. Fannst það ekkert sniðugt, ekkert fyndið, ógesslega un-original. Það er svo geggað að vera kominn í frí, gæti farið útá svalir og rakað á mér píkuna í sólinni, er svo ánægð. Ég leyfi mér að tala svona þar sem það eru bara ca 2 sem lesa þetta og þeir þekkja mig og minn skrúfulausa heila. Ég er ofboðslega hamingjusöm þessa dagan, þrátt fyrir nokkur aukakíló. Hef tekið eftir því að ég er miklu graðari eftir að ég bætti smá á mig..kannski líkaminn sé að kalla á meiri brennslu he he. Ég er orðin voðalega spennt fyrir sýninguna í Smáralind, ætla að senda öllum boðskort, alla vega þeim sem drekka mikið og illa. Elsku elsku ég ég ég ég ég ég ég. Ég sakna rosalega lessanna á loftinu. Látið í ykkur heyra, gellurnar mínar.

Eitt verkanna sem verður hugsanlega á sýningunni á Energia kaffihúsinu í Smáralind 19. maí...nota bene, Eurovision kvöldið sjálfa. Vona bara að Sylvía drusla komist áfram svo fólk verði í stemningu fyrir daginn.

Myndina sendi ég

Knúið af GSMBloggi Og Vodafone