Liggjandi Sofandi

Tónlist er yfirleitt fallvaldurinn hvað varðar tilfinninganæmni og hrun af einhverju tæi. Ég veit sumir eru hraustir og tiltölulega heilir á geði en tónlist nær til allra, þannig er það bara. Ég lít á tónlist sem æðsta mátt veraldar hvað varðar mannlega tjáningu og tungumál. Þetta er eins og code fyrir okkur dularfullu manneskjurnar sem neita að tala saman og vera berskjölduð. Þó svo ég sé aðdáandi tilfinninga þá hef ég aldeilis lent í þeirri stöðu að sjá að sú tjáning er ekki alltaf rétti kosturinn þegar kemur að samskiptum. Stundum er best að segja ekki neitt heldur sýna bara að þú sért til taks og áfram góð vinkona/vinur og þá veit hinn aðilinn allt sem hann þarf að vita í stað þess að minnast á viðkvæma hluti og gera út þeim hvirfilbyl sem tekur sína eigin stjórn. Sem betur fer er skynsemin til staðar svo tilfinningarnar verði ekki yfirdrifnar. Það sem mér finnst sorglegt er þegar skynsemin er í algjörri yfirhönd...verra finnst mér þegar það mixast við eiginhagsmunastefnuna.