Hef oft pælt í því hversu mismundandi dagarnir eru. Stundum finnst manni maður ekki hafa neitt að segja en samt hugsar maður milljón hugsanir á dag. Ég vil ekki nota boggið mitt sem dagbók heldur frekar deila ákveðnum skoðunum og atburðum sem mér finnst áhugaverðir. Í dag fórum við familían á Sólon og þá stakk mig sú hugsun hvað fólk er upptekið að því að mannleg samskipti séu sem venjulegust og árekstralausust. Ég þoli illa þegar fólk fer í vörn og verður þurrt á manninn þegar maður segir eitthvað sem þeim líkar ekki eða skilja ekki. Oft langar mig að prófa að garga á það til að athuga hvort eitthvað líf sé þarna á bak við...þá ekki bara þjónustufólk því það er oft ótrúlega fínt, heldur líka bara ókunnugt fólk almennt.
Mannlegt eðli er skemmtilegt. Aftur á móti, þegar ég hugsa útí hversu rosalega leiðinlegt fólk er til þá er það ekkert svo slæmt lengur að fólk í þjónustustörfum séu eins og vélmenni..he he. Ég lít svo út um gluggann og sé fallegt eldra par, ekkert pirrandi við það þar sem þau eru þroskaðir ókunnir einstaklingar þar sem fjarlægðin gerir fjöllin blá. Ætli það sé mikið um gangandi tímasprengjur þarna úti?
