Það er erfitt að vera hafnað þegar maður er búinn að gera sér væntingar. Það er svo persónulegt og ég get bara sagt að fyrir nokkrum mánuðum eða vikum síðan hefði svona höfnun alveg snúið mig niður og jarðað mig. Ég tel mig vera frábæran málara og mörgum framar þegar kemur að tilfinningu og getu. Höfnunin snérist reyndar ekki nákvæmlega um mig og hvað ég mála heldur meira að listastíllinn minn hentaði galleríinu ekki nógu vel. Ég fékk gott fíbakk frá stýrunni og ég ætla ekki að gefast upp og fara vinna í Bónus. Ég hef heyrt þetta frá ótrúlegustu listamönnum, að svona séu oft hlutirnir og að þetta sé þrælerfitt en núna er þetta að skiljast betur:) Ég skil núna afhverju listamenn verða ekki oft þekktir fyrr en rétt fyrir dauðann eða eftir hann. Þetta er hörkuvinna, að mála og ég get því miður ekki gert í því hvað ég er mikil tilfinningavera og á bara mjög erfitt með að mála eitthvað eitt þema. Ég hrífst oft af viðfangsefnum mínum með ólíkum hætti. Ég get alls ekki málað það sem vekur ekki neina tilfinningu. Ég geng útá tilfinninguna þegar ég mála. Það er alveg spurning hvort sjálfsmyndir séu að fara koma inn hjá mér. Það hefur lengi verið í hausnum á mér en mér hefur fundist þetta vera ekki alveg söluvænt. Sjálfsmyndir eru þó ansi magnaðar og það gæti verið áhugavert að sjá hvað ég hef um mig sjálfa að segja:) Já, þegar ég mála þá er ég að tjá mig. Ég mála ekki til þess að gera eitthvað fallegt eða rétt. Það er alltaf einhver undirliggjandi tilfinning.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli