Dagur 14 í Barcelona

Ég fór næstum að gráta í strætónum þegar Hrönn stökk út. Ég er svo mikið písl en ég náði að halda aftur og finna kætið. Fór með strætónum til baka og fór í búð í leiðinni. Það er lónlí að vera hér ein í íbúðinni en frábært að geta verið á netinu. Algjörlega bjargar manni. Ég fer á pósthúsið á morgun og ætla að kíkja uppí turninn í Sagrada kirkjunni. Mér er illt í hausnum eftir sjokkin í dag, fórum í tívolíið Port Ventura sem er með stærsta rússíbana í Evrópu. Ég fór í bilaðasta tæki sem ég hef á ævinni vitað um og guð minn góður, það fór í 135 km hraða á 3 sek...Geturðu ímyndað þér??? Við Hrönn keyptum myndina frá 1. ferðinni..óó já við fórum 2x í tækið og ég var alveg jafn hrædd í 2x
Við biðum líka í um 45 mín í biðröð eftir stóra ógeðslega rússíbananum og þegar við komum svo í sætin og búið var að setja niður festingarnar fór mér að svima og átti erfitt með andadrátt. Ég hélt ég væri að deyja og ég get ekki lýst hversu þakklát ég er Hrönn en hún kallaði á starfsmann og bað um að ég yrði losuð. Ég fann varla fyrir löppunum þegar ég stóð upp, hugsaðu þér ef ég hefði ekki verið svona heppin. Ef þú ert að hlæja þá nei, þetta var ekki fyndið og vá hvað mér létti. Hrönn fór ein...þvílík hetja. Þegar hún kom niður spurði ég hana hvort þetta hefði verið mistök hjá mér og hún sagði þetta vera það hræðilegata sem hún hefði lent í, hreinn viðbjóður og ég hefði aldrei getað þolað þetta og hvað þá í þessu ástandi hehe. Við fórum í 2 aðra rússíbana og svo í þetta bilaða tæki sem ég er bara með á heilanum. Ég sofnaði í lestinni á leiðinni heim og hrökk upp svo með paniki við hljóð sem var alveg eins og hljóðið sem tækið gaf frá sér sem fór í 135 km á 3 sek